بازگشت

دوستت دارم

                به عدد باران، به حجم آسمان

                به وسعت دشت ها، همه دشتهاي جهان

                به عمق دريا، به ارتفاع كوه

               به بلندي سايه هاي عصر، به عظمت عشقمان

دوستت دارم

               آن قدر كه در تصور نيايد

               آن گونه كه ترا بشايد

               آن چنان كه شرح آن هر كه شنود

               در دل و ديده ترا بستايد

دوستت دارم

               نمي داني و مي سازم

               اگر بداني مي سوزم

دوستت دارم

               زيبا، چنان كه شعري وصف آن نگويد

               زيبا، چنان كه نثري وهم آن نپويد

               در كلام بيان تو نتوانم

               به آن باد كه اين عطر خود ببويد

دوستت دارم

               تو چشمه حيات و حضور مني

               تو در دل و ديده نور مني

               بي تو لحظه اي مرا دوام نباشد

               تو عشق مني، خروش مني، شوق مني، شور مني

دوستت دارم

               مي گويم و نمي شنوي

               اگر بشنوي مي گدازم

دوستت دارم

               سلام من به چشمانت كه مرا ديدند و ديدي

               سلام من به قلبت كه مرا شنيد و پسنديدي

               بايد وجودت را غرق سلام و درود كنم

               چقدر مهرباني كه با همه بديهايم مرا برگزيدي

دوستت دارم

               لحظه هايم براي تو تا سرشار شوند

               چشمهايم براي تو تا لبريز بهار شوند

               بگذار هزار بار زمزمه هايم را فرياد كنم

               تا در دفتر عالم نقش يادگار شوند

دوستت دارم

               مي داني و مي دانيم

               اگر نمي دانستي مي مردم

دوستت دارم

(...)دوستت دارم

               از تو قلمي به يادگار دارم كه آن را برسينه ام مي نهم

               و از خدايم ترا به هديه گرفته ام و دل به تو داده ام

               در مقابل هر آنچه پيش آيد، طوفان و سيل و فنا

               بسان كوهي استوار، سربلند و سربه زير ايستاده ام

دوستت دارم

آنقدر كه حاضرم دوستم نداشته باشي

گرمترين دستان عالم از آن توست

حتي اگر بذر محبت ديگري در دل كاشته باشي

دوستت دارم

                                                                           مي دانم كه دوستم داري،...

                                                                                                         17/4/1382

 

 

 

 

تحت تاثير يك دوبيتي اسفرايني با مصرع نهايي: خانه نزديك دريا عاقبت ويران شود

هر كسي دل را به دلبر داد سرگردان شود

هر كه چشمي بر نگار انداخت بي سامان شود

هر كه شد مهمان بيشه طعمه شيران شود

خانه نزديك دريا عاقبت ويران شود

18/4/1382

تقديم به يك نفر:

                    مرا زمزمه كن،

        نجوايت روحي در من خواهد دميد،

من فراموش شده اي در گوشه گذر تاريخ بودم،

تنها تو بودي كه مرا با تمام كوچكيم يافتي و شناختي،

مرا زمزمه كن تا بهانه اي براي فرياد كردن تو داشته باشم،

                    مرا زمزمه كن،

واي كه گذشتن و بي تو سپري شدن چقدر سخت است، چقدر تلخ است، چقدر دشوار است، چقدر ...

18/1/1382، 16/2/1382، 17/3/1382، اگر روزي ديگر نبودم، دفترم را فراموش مكن. مرا هم. {...}. مي داني چه مي خواهم بنويسم. همين.